Toen ik in een vorig leven op de TU/e werkte, was ik jarenlang bhv’er. Het leek me wel handig, om te weten wat je moest doen als een kroegmaat last had van (een) glas in de hand. Of hoe ik, als keeper van Stiphout Vooruit 4, de aanvaller van de tegenpartij na een schwalbe in de stabiele zijligging kon leggen, liefst in buitenspelpositie.
Veel meer zorgtaken dan tijdens de bhv-lessen en -oefeningen heb ik gelukkig nooit uit hoeven voeren. Toch kwam ik in de zomer van 2024 vrij dicht bij de zorg. Niet als zorgverlener, maar als interviewer en tekstschrijver. Zorginstelling Thebe vroeg mijn favoriete schrijfmaat Jeske en mij om samen tien ervaringsverhalen te schrijven over werken en leven in de Thebe-verzorgingscentra in Breda en Goirle. Daarmee wilde Thebe laten zien hoe het er binnen de muren aan toegaat, gericht op de werving van nieuwe collega’s. Tegen deze tandemklus zeiden we volmondig siiiuuuu!
Voor deze serie schetste ik onder meer een dag uit het leven van Roxanne, verzorgende op de Korsakovafdeling. Dronk ik koffie met Perla, die geboren werd voor het werken in de zorg. En ook bijzonder was mijn ontmoeting met Ivar. Hij werkt niet bij Thebe, maar woont er, na een hersenbloeding. Ondanks dat hij niet alles meer kan wat hij vroeger kon, is hij een bron van optimisme. En daarmee een voorbeeld voor heel veel anderen, ook zij die meer geluk hadden in het leven.
Als ik langs een Thebe-locatie fiets of hardloop, denk ik nog weleens terug aan de mensen die ik sprak. Mensen die mij een belangrijk deel van hun leven toevertrouwden, zodat ik er een verhaal van kon maken. En dan ben ik extra blij dat ik schrijver ben geworden.
