Tijdens een hardlooprondje in het voorjaar van 2025 trilde mijn Garmin vrij onverwacht. Een beller: theatermaker, schrijver en nog veel meer John van der Sanden. Ik besloot niet op te nemen tijdens het rennen, anders zou John misschien het idee hebben een hijger aan de telefoon te hebben – al bellen die volgens mij meestal zelf, in plaats van dat ze een telefoontje afwachten.
Even later spraken we elkaar alsnog. John had een eervol verzoek: of ik een verhaal wilde schrijven voor deel twee van het Helmonds Vakantieboek, met ‘Heimwee naar Helmond’ als thema. Het Helmonds Vakantieboek kende ik wel. Het eerste deel kwam in de pandemiezomer van 2020 uit en ik vond het erg fraai leesvoer, precies op het moment dat de wereld wel iets luchtigs kon gebruiken.
Een boel stress heeft het me niet opgeleverd, maar toch heb ik heel wat zitten malen over Johns vraag. Want wat moest ik toch schrijven? Een satirisch verhaal, zoals ik die vroeger aan de lopende band voor mijn zijproject Er mag gezongen worden schreef? Een verzinsel over een fictieve familie uit Helmond op vakantie in Marbella? Mwa, dat leek me niet zo geschikt. Na wat slapeloze middagen besloot ik om het dichter bij mezelf te houden en een heel persoonlijk verhaal te schrijven. Herinneringen aan de zomer van 1994, misschien wel mijn mooiste jeugdvakantie ooit, ondanks de tragische uitschakeling van Oranje tegen Brazilië. Met gastrollen voor Helmondse iconen, zoals De Happelaar, Berry van Aerle en het Helmond Sport-shirt dat ik vaak en trots droeg.
Het resultaat staat in het Helmonds Vakantieboek deel twee, dat je hier kunt bestellen voor maar 15 euro. Zéker doen, want John van der Sanden en Jan Vriends hebben zichzelf overtroffen. En mijn verhaal uit die vervlogen zomer? Dat kun je behalve in dat boek ook hier lezen, mocht je dat willen.
